Middeleeuws Optimisme

Met verbeten optimisme spreekt de advocaat het publiek van De Wereld Draait Door toe. “Destijds was er nog sprake van een ontmoedigingsbeleid bij de politie” zegt hij over de aangiftes van misbruik die niet werden doorgezet. “Tegenwoordig zal dat wel anders zijn”, spreekt hij ons goedmoedig toe. Ondanks de ernst van de zaak probeert hij ons te vertellen dat verkrachting tegenwoordig wel echt wordt aangepakt. Erg overtuigend klinkt het niet. Bij mij roept het herinneringen op. Een paar maanden geleden zat ik zelf bij de politie. Een hele stap nadat een legio van hulpverleners, maatschappelijk werkers en medewerkers van de jeugdbescherming me bijna hadden overtuigd, me, samen met mijn man, vertelden dat als ik er mooi uitzag het logisch was als hij met me naar bed wilde. Dat iedereen wel eens zin “moest” maken (let op dat woordje, moeten). En dat ze, om een lang verhaal kort te maken, niet geloofden in verkrachting binnen het huwelijk. En daarnaast trouwens ook niet geloofden dat mijn man mijn dochter van anderhalf opzettelijk zo hard door elkaar schudde dat ze niet meer kon ademen, maar dat terzijde.

De politie had me al snel overtuigd van het feit dat ik het mezelf niet aan kon doen om mijn man te betichten van zedenmisdrijven. Met wat aandringen van mijn kant wilden ze nog wel kijken of ze de aangifte van emotionele en fysieke mishandeling en kindermishandeling door konden zetten, al wisten ze me wel te vertellen dat de kans groot was dat er niet genoeg bewijs zou zijn. Verkrachting was nooit te bewijzen, in dit soort gevallen. En al die feiten waar ik me zo voor schaamde zouden openbaar worden. Mijn naam zou bekend worden. Mijn familie zou in een strafzaak horen wat me allemaal was overkomen. Kortom; veel te zwaar. Aangifte doen van mogelijk misbruik van mijn dochter was al helemaal niet aan te raden, ze kon nog niet praten dus was er sowieso geen bewijs en dat was veel te zwaar voor zo’n klein meisje. Al begrepen ze van mijn verhaal wel dat er een kans was dat ze was misbruikt door haar vader.

Na een flinke dosis therapie weet ik zelf inmiddels dat wat mij is overkomen wel degelijk verkrachting was. Dat ik met de dader eens getrouwd was maakt dat niet minder erg, integendeel. Mijn dochter vertoont tekenen van ernstig trauma (net als ik overigens), maar niemand die daar serieus naar kijkt, wegkijken is makkelijker.

De leider van de SGP heeft zijn handtekening gezet onder een pamflet dat benadrukt dat mannen en vrouwen een andere rol hebben binnen het huwelijk. Iedereen spreekt schande. Hoe kan het dat hij zo homo’s en transgenders veroordeelt? Ook ik spreek hier schande van. Maar als een verrassing komt het niet. Al een jaar lang wordt mij door jan en alleman verteld dat ik een slechte echtgenote was (niet in zoveel woorden, maar daar komt het toch op neer). Hoe durfde ik zomaar mijn man te verlaten (dat hij mij en ons kind mishandelde doet er dan blijkbaar even niet toe). Hoe durf ik uit te spreken dat ik mishandeld ben. Hoe durf ik te zeggen dat ik verkracht werd, terwijl het toch de plicht van de vrouw is om gehoorzaam te doen wat de man wil.

We geloven graag dat we een vrijdenkend en vooruitstrevend land zijn. Mij is duidelijk geworden dat dit enkel een oppervlakkige waarheid is. We zien er vrijdenkend en vooruitstrevend uit. Maar iedere keer dat iemand me vraagt wat ik dan heb gedaan om te zorgen dat ik en mijn dochter mishandeld werden, wordt het me duidelijker. We hebben de middeleeuwen blijkbaar nooit echt verlaten.

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp chat WhatsApp Lady's Linked